سابقه و هدف: افزایش بازده آبیاری، یکی از روش های صرفه جویی در مصرف آب است بنابراین اعمال مدیریت صحیح و به کارگیری شیوه های کارآمد به منظور نگهداشت آب کافی در خاک برای بهره برداری بهینه از منابع محدود آب کشور ضروری است. استفاده از پلیمرهای ابرجاذب از روش های پیشنهاد شده در صرفه جویی مصرف آب بوده است لیکن درانتخاب نوع پلیمر مناسب در کشاورزی، تعیین مدل مناسب نفوذ در پلیمر بسیار ضروریست. هدف از این پژوهش، مطالعه خواص تورمی پلیمرهای سوپر جاذب در محیط متخلل با پایش میزان تورم و تعیین سینتیک تورمی ژل به منظور تعیین مدل جذب سیال در پلیمرهای بکار برده شده بود. مواد و روش ها: برای سنجش مدل جذب آب توسط دو پلیمر ابرجاذب از خانواده پلی آکریل آمید با نام اختصاری T-A200وT-A100، آزمایشی با 4 تکرار در زمان تا لحظه رسیدن به تورم تعادلی به صورت لحظهای و تجمعی انجام وسینتیک جذب سیال (تعیین تغییرات میزان جذب آب توسط ژل با زمان) با روش غوطه وری در آب مقطر معین شد. سپس، نمودار داده ها بر حسب تغییرات نسبت حلال جذب شده لحظه ای نسبت به حالت تعادلی با زمان ترسیم شده و روند تغییرات جذب حلال نسبت به زمان بدست آمد. برای تعیین مکانیزم نفوذ، از مدل مربوطه استفاده شده و سرانجام ضرایب n و k محاسبه گردیدند. یافته ها: جذب سیال در محیطهای ناهمگن مثل ژلها با تغییر شکل قابل ملاحظهای همراه بود. رسم گراف بر حسب میزان حلال جذب شده لحظه ای با زمان و بررسی نتایج نشان داد در همه موارد n کوچکتر از 5/0 بود و در نتیجه ساز و کار انتقال حلال به درون شبکه های پلیمرهای مذکور، به خوبی از قانون فیک تبعیت میکند. نتیجه گیری: پلیمر سوپرجاذب مناسب در کشاورزی باید بتواند در حداقل زمان، حداکثر توانایی جذب آب را دارا باشد، بدینسان از هدر رفت آب در بارندگی یا آبیاری اندک اعمال شده بخوبی ممانعت می کند. تحقق این امر، تبعیت از مدل نفوذ فیک است که در آن سرعت نفوذ از سرعت آسایش مولکولی، بسیار کمتربوده که تنها پدیده نفوذ، در انتقال جزء نفوذ کننده موثر است و پدیده آسایش مولکولی تأثیری بر انتقال نفوذ کننده ندارد. بنابراین پس از هر تغییر شکل یا تورم، پلیمر به سرعت به حالت تعادلی جدید رسیده و تنش های بوجود آ مده، سریعاً از بین می روند و تأثیری بر سرعت انتقال جزء نفوذ کننده ندارند. در این پژوهش، نفوذ سیال بداخل پلیمرهای مذکور از مدل فیک تبعیت کرده و میتوانند به شرط توانایی و قابلیت تناوبی تورم در کشاورزی توصیه گردند.

مواد پلیمری معدنی زمینه بسیار ویژه ای را در علوم پلیمر به خود اختصاص می دهند. این درشت مولکولها که دارای عناصر معدنی به شکل بخشی از ساختار زنجیر اصلی یا به صورت گروه آویزانند. به عنوان موادی ویژه با خواص بی نظیر و کاربردهای نو ظهور توجه زیادی را به خود جلب کرده اند. دو گروه اصلی این ترکیبات، یعنی پلیمرهای معدنی و آلی فلزی با زمینه های تحقیقاتی رو به رشد کاربردهای بسیار متنوعی یافته اند. این مواد به دلیل امکان ترکیب بی شمار اجزای آلی و معدنی که در این گروه از پلیمرها یافت می شود. محدوده گسترده ای از خواص با کاربردهای جالب ارائه می دهند. در این مقاله، خواص مهم پلیمرهای آلی فلزی و معدنی براساس مشخصات ساختاری آنها بررسی شده و نمونه هایی از کاربردهای جدید این مواد ارائه می شود.

سابقه و هدف مواد منعقدکننده خون در جلوگیری از عوارض ناشی از خونریزی کنترل نشده، مانند مرگ و آسیب به اندام ها، نقش حیاتی دارند. این ترکیبات باید علاوه بر حداکثر سرعت انعقاد و حداقل اتلاف خون، ویژگی هایی نظیر زیست سازگاری، تجزیه پذیری، خون سازگاری، خواص مکانیکی مناسب، قیمت مناسب و سهولت کاربرد را داشته باشند. پژوهش های اخیر نشان می دهد که برخی پلیمرهای طبیعی مانند سلولز اکسید شده، کیتوسان، نشاسته، کلاژن و آلژینات دارای خواص بندآورندگی خون هستند. این مطالعه به بررسی عملکرد بندآورندگی، منبع پلیمری این مواد و محصولات موجود در بازار پرداخته است. مواد و روش ها در این پژوهش به صورت مروری، نقش انعقاد خون توسط پلیمرهای طبیعی در 55 مقاله انگلیسی و فارسی معتبر بررسی شد. از منابع معتبر بین المللی و فارسی مانند Elsevier، Springer، Wiley Online Library، ScienceDirect و SID استفاده شد. برای جستجو از کلمات کلیدی و کاربردی مانند بندآورنده های خون، sodium alginate، chitosan، hemostatic، oxidized cellulose، collagen و starch استفاده شد. یافته ها اولین مرحله از مراحل برای ترمیم زخم، بندآورندگی است. مراحل بعدی که به بازسازی بافت کمک می کنند شامل التهاب، تکیثر و بازسازی است. این مواد در بازار جهانی و کارهای تحقیفاتی به دو دسته ستنزی و طبیعی تقسیم می شوند. پلیمرهای طبیعی منعقدکننده شامل سلولز اکسید شده، کیتوسان، کلاژن، نشاسته و آلژینات می باشند. نتیجه گیری استفاده از پلیمرهای طبیعی به عنوان بندآورنده های خون نشان دهنده پتانسیل بالای این مواد در بهبود فرآیندهای درمانی و کاهش عوارض جانبی ناشی از مواد مصنوعی است، که می تواند به توسعه راهکارهای نوین و مؤثر در مدیریت خونریزی های حاد منجر شود.

سابقه و هدف مواد منعقدکننده خون در جلوگیری از عوارض ناشی از خونریزی کنترل نشده، مانند مرگ و آسیب به اندام ها، نقش حیاتی دارند. این ترکیبات باید علاوه بر حداکثر سرعت انعقاد و حداقل اتلاف خون، ویژگی هایی نظیر زیست سازگاری، تجزیه پذیری، خون سازگاری، خواص مکانیکی مناسب، قیمت مناسب و سهولت کاربرد را داشته باشند. پژوهش های اخیر نشان می دهد که برخی پلیمرهای طبیعی مانند سلولز اکسید شده، کیتوسان، نشاسته، کلاژن و آلژینات دارای خواص بندآورندگی خون هستند. این مطالعه به بررسی عملکرد بندآورندگی، منبع پلیمری این مواد و محصولات موجود در بازار پرداخته است. مواد و روش ها در این پژوهش به صورت مروری، نقش انعقاد خون توسط پلیمرهای طبیعی در 55 مقاله انگلیسی و فارسی معتبر بررسی شد. از منابع معتبر بین المللی و فارسی مانند Elsevier، Springer، Wiley Online Library، ScienceDirect و SID استفاده شد. برای جستجو از کلمات کلیدی و کاربردی مانند بندآورنده های خون، sodium alginate، chitosan، hemostatic، oxidized cellulose، collagen و starch استفاده شد. یافته ها اولین مرحله از مراحل برای ترمیم زخم، بندآورندگی است. مراحل بعدی که به بازسازی بافت کمک می کنند شامل التهاب، تکیثر و بازسازی است. این مواد در بازار جهانی و کارهای تحقیفاتی به دو دسته ستنزی و طبیعی تقسیم می شوند. پلیمرهای طبیعی منعقدکننده شامل سلولز اکسید شده، کیتوسان، کلاژن، نشاسته و آلژینات می باشند. نتیجه گیری استفاده از پلیمرهای طبیعی به عنوان بندآورنده های خون نشان دهنده پتانسیل بالای این مواد در بهبود فرآیندهای درمانی و کاهش عوارض جانبی ناشی از مواد مصنوعی است، که می تواند به توسعه راهکارهای نوین و مؤثر در مدیریت خونریزی های حاد منجر شود.

سلولوز پلی ساکاریدی است که با گروه ­های هیدروکسیل متعدد و ظرفیت جذب آب زیاد به عنوان فراوان ترین پلیمر طبیعی در صنعت استفاده می شود. هیدروژل های برپایة سلولوز، ابرجاذب­ هایی هستند که قابلیت ایجاد شبکه های سه بعدی را دارند. پیوندهای شیمیایی یا سایر نیروهای چسبنده، مانند پیوند هیدروژنی یا برهم کنش های یونی، زنجیر های سلولوز را در کنار هم نگه می دارند. هیدروژل­ ها می توانند آب و سایر مایعات آبی را در شبکه های سه بعدی خود جذب کنند و به دنبال آن متورم شوند، اما در آن ها نامحلول باشند. امروزه تقاضای فزاینده ­ای برای مواد زیست تخریب پذیر و محصولات ساخته شده از آن­ ها مانند سلولوز وجود دارد. زیست تخریب ­پذیری و سازگاری با محیط زیست مناسب سلولوز، استفاده گسترده از آن را در محصولات مراقبت شخصی امکان­ پذیر کرده است. هیدروژل سلولوزی برای این محصولات به عنوان یک ابرجاذب عمل می کند و به عنوان عامل جذب اصلی یا جاذب کمکی با قابلیت محافظت از پوست استفاده می شود. محصولات جاذب سلولوزی بهداشتی مانند پوشک، آستر لباس زیر، تامپون، دستمال توالت و دستمال کاغذی به عنوان محصولات مراقبت شخصی استفاده می شوند. این محصولات در رتبه بندی های مختلف جذب از کم تا بسیارزیاد موجود هستند. با استفاده از هیدروژل برپایة سلولوز، محصولات ابرجاذب ساخته می شوند. در این مقاله، کاربردهای هیدروژل برپایة سلولوز در انواع محصولات مراقبت شخصی مرور شده است.

با استفاده از شبیه سازی به روش دینامیک مولکولی برهم کنش بین دو زنجیره پلیمر حلقوی، که در ناحیه بین دو دیواره کانال دوبعدی قرار گرفته اند، مورد بررسی قرار می گیرد. یک مونومر از هر زنجیره در فاصله برابر از هر یک از دیواره های کانال ثابت شده است. شبیه سازی ها نشان می دهند که نیروی بین دو پلیمر دافعه است و به طور متوسط بدون توجه به مقدار ضخامت کانال، با عکس فاصله بین دو مونومر ثابت شده افت می کند. به علاوه نیرویی که از افت و خیز شکل هندسی پلیمرها به دیواره های کانال وارد می شود نیز دافعه بوده، بدون توجه به مقدار فاصله بین دو مونومر ثابت شده، به طور متوسط با عکس مکعب ضخامت کانال افت می کند.

ایندومتاسین یک داروی ضد التهاب غیر استروییدی است که دارای اثرات ضد درد، ضد تب و ضد التهاب است .این دارو در فواصل 8-6 ساعت تجویز می شود تا سطح سرمی آن برای حصول اثر درمانی در حد مطلوب نگه داشته شود. برای راحتی بیمار و کاهش فواصل تجویز دارو، تهیه شکل آهسته رهش مناسب به نظر می رسد. در این بررسی با استفاده از دو نوع کوپلیمر متاکریلیک اسید و با استفاده از دو نوع پرکننده اقدام به تهیه شکل آهسته رهش دارو شده و تاثیر نوع و مقدار پلیمر به کار رفته و نیز نوع و مقدار ماده پر کننده بر روی رهش دارو از ماتریکس ها بررسی شده است. نتایج حاصل از رهش داروها حاکی از آن بود که با افزایش مقدار پلیمر در ماتریکس ها، رهش دارو کاهش می یابد. علاوه بر این جایگزینی اودراژیتRS  وRL  باعث افزایش سرعت رهش دارو می گردد که این امر به زیاد بودن تعداد عوامل آمونیوم چهار تایی در ساختمان اودراژیت RL در مقا سیه باRS ، نسبت داده می شود که باعث نفوذ پذیری بیشتر ماتریکس به فاز گیرنده و رهش سریعتر دارو از ماتریکس می شود. استفاده از دی کلسیم فسفا ت به عنوان پر کننده  در ماتریکس ها نیز رهش دارو را درمقا یسه با لاکتوز کاهش می دهد که از این فرآیند می توان برای طولانی کردن رهش دارو از ماتریکس ها حاوی اودراژیتRS  و RL استفاده کرد.